“కావాలా” అని అడిగా.
ఆయనదగ్గరినుంచి అసలు రెస్పాంస్ లేకపోయేసరికి చాలా అశ్చర్యం కలిగింది. అయినా పట్టువిడవకుండా చీరని మోకాలి పైదాకా లేపి అరటిదూట లాంటి నా తెల్లటి తొడమీద ఆయన చెయ్యి వేశా. ఆయన స్పర్శకి నా తొడలమొదల్లో దురద రేగింది కానీ ఆయన బలపం మాత్రం లేవడం లేదు.
ఇక లాభం లేదని ఒక్కొక్కటిగా నా బ్లౌజ్ హుక్స్ అన్నీ విప్పేశా. శీతాకోకచిలుక రెక్కల్లా విచ్చుకున్న జాకెట్ కప్స్ వెనక నా ఎదభారాలు ఒక్కసారి బైటికి దూకి స్వేచ్చగా గాలిపీల్చుకుని గర్వంగా నుంచున్నాయి. తెల్లటి ముగ్గురాళ్ళలాంటి నా వురోజాలు ఆయన చేతి పనికి తహతహ లాడుతున్నట్టు కంపిస్తున్నాయి.
“బాగున్నాయా పళ్ళు? పాలు తాగుతారా?” ఆయన తలని ఒకచేత్తో నా ఎడమ స్థనం దగ్గరగా లాక్కున్నా.
మూసుకుని ఉన్న ఆయన పెదాల మధ్యలో నా చనుబాలు పెట్టి ఒక చేత్తో చన్నుని పట్టుకుని నోటిలో దూర్చడానికి ట్రై చేశా. ఉహు లాభం లేదు నన్ను తోసేయడం లేదు కానీ సళ్లని మాత్రం కుడవడానికి ట్రై చెయ్యడం లేదాయన. లేచి నుంచుని చీరమొత్తం విప్పేశా. ఇప్పుడు నా వంటిమీద లంగా తప్ప ఇంకేమీ లేవు.
అర్ధనగ్నంగా ఉన్న నన్ను అలా చూస్తున్నారు కానీ ఏమీ చెయ్యనందుకు నాకు అసహనం పెరిగిపోతోంది. నెమ్మదిగా లంగా బొందు విప్పేసరికి లంగా సర్రున జారి కుప్పలా నేలమీదికి జారిపోయి పూర్తి బోసిమొలతో మిగిలా. ట్యూబ్ లైట్ వెలుగులో నాతెల్లటి దేహం నగ్నగా తళతళ లాడుతోంది. సళ్ళు బింకంగా నుంచుని పిసకమన్నట్టు మా ఆయన్ని సవాలు చేస్తున్నాయి.
“హేయ్..నా బోసి మెల బాగుందా?”
కైపుగా అడిగా ఆయన్ని. మొహంలో పెద్దగా ఫీలింగ్స్ లేవాయనకి. అడుగులో అడుగేసుకుంటూ వయ్యరంగా మంచం దగ్గరికి నడుస్తుంటే నా బాయలు చిత్రంగా కదులుతున్నాయి. ఎడం కాలు మడిచి మంచమ్మీద పెట్టి రెండు చేతులు పైకెత్తి కసిగా ఒళ్ళు విరుచుకున్నా.
“ఏమండీ నా బుజ్జిముండ మీ వాడు కావాలని గొడవ చేస్తోందడీ, రండీ ఒక్కసారి నా తిమ్మిరి తీర్చండీ” సిగ్గువిడిచి అడిగేశా.
“కావ్యా...రియల్లీ సారీ నా వల్ల కావడం లేదు, ఈ రోజుకి పడుకో” పొడిగా అన్నారు.
ఆయన దగ్గరగా వెళ్ళి ఆయన పక్కన కూర్చుని ఆయన లుంగీలో చెయ్యి పెట్టా. ఆయన మగతనం మెత్తగా ఉంది. నా చర్యకి ఆయన ఉలిక్కిపడ్డారు, గబుక్కున రెండు కాళ్ళూ దగ్గరగా చేసి
“ఏంటే ఈ పనీ, చెప్పానా నాకు ఈ రోజు మూడ్ లేదనీ. ఏ అంత మదమెక్కి ఉన్నావా?”
కటువుగా అనేసరికి నాకు కళ్ళల్లో నీళ్ళుతిరిగాయి. ఏమీ మాట్లాడకుండా నడుచుకుంటూ వెళ్ళి నైటీ తొడుక్కుని ఆయన పక్కనే పడుకున్నా. కొంచెం సేపటికి నన్ను దగ్గరగా లాక్కుని తలనిమురుతూ
“సారీరా కావ్యా, నీ పరిస్థితి నేను అర్ధం చేసుకోగలను కానీ” ఏదో చెప్పబోతూ ఆగిపోయారు.
“పరవాలేదు లెండి నెలరోజులనుంచి మూడంకె వేసుకుని పడుకోవడం అలవాటై పొయింది నాకు” నిష్టూరంగా అన్నాను. నాకు తెలుసు ఆ మాట ఆయనకి ఎక్కడో తగులుతుందని.
నిజానికి నాకు చాలా అసహనంగా ఉంది, ఆయనేమనుకున్నా సరే అనుకుని బాత్ రూం లోకి వెళ్ళి చన్నీళ్ళతో స్నానం చేసేదాకా నా తాపం చల్లారలేదు. (inka undhi)
వదినంటే ఇదేరా . . . Part 82